تبلیغات
نوابیسم

نوابیسم
امام علی (ع) : کسی که بوقت یاری رهبرش در خواب باشد،زیر لگد دشمنش بیدارمیشود.
قالب وبلاگ
بسم الله الرحمن الرحیمآیا اعمال انسان در یكدیگر اثر متقابل دارد و همدیگر را باطل می‌كند (تحابط و تباطل) یا كردار شایسته حكم و اثر خود را داراست و گناهان نیز حكم و اثر خود را دارد؟ البته این معنا از نظر قرآن مسلّم است كه چه بسا كردار شایسته انسان ؛اثر سیّئات او را از بین می‌برد :

"إنّ الحسنات یذهبن السّیّئات" (1)

دسته‌ای از پژوهشگران قائل به تحابط و تباطل بین اعمال شده، معتقدند اعمال صالح و طالح، یكدیگر را باطل می‌سازد. این دسته بر یك رأی نیستند؛ برخی گفته‌اند: "هر گناهی كردار نیك پیش از خود را باطل می‌كند و هر كار نیك، گناه پیش از خود را از بین می‌برد....................
لازم این سخن آن است كه انسان یا تنها كردار نیك برایش می‌ماند یا تنها كردار ناشایست. بعضی دیگر گفته‌اند: میان كردار شایسته و ناشایست «موازنه» برقرار می‌شود؛ از كردار نیك و بد هر كدام بیشتر باشد به مقدار آن كه كمتر است از آن كه بیشتر است كم می‌شود تا بقیّه باقی بماند. لازم این دو سخن این است كه برای هر انسانی از اعمال گذشته‌اش جز یك قسم نمانده باشد؛ یا تنها كردارهای شایسته یا اعمال زشت یا این كه هر دو قسم با هم مساوی بوده و تساقط كرده و هیچ چیز برایش باقی نمانده باشد. ولی این سخن صحیح نیست؛ زیرا: اولاً، از ظاهر آیهٴ «و اخرون اعترفوا بذنوبهم خلطوا عملاً صالحاً و اخر سیّئاً عسی اللّه أن یتوب علیهم إنّ اللّه غفور رحیم» (2) و "دسته‌ای دیگر به گناهان خویش اعتراف كرده كرداری شایسته را با اعمالی ناشایست به هم در آمیخته‌اند و امید است خدا از ایشان در گذرد كه خدا آمرزندهٴ مهربان است".

برمی‌آید كه اعمال انسان چه حسنات و چه سیئات همه باقی خواهد ماند و تنها به وسیله توبه و بازگشت وی، خداوند گناهان و سیئات او را از بین می‌برد.پس تحابط با هر گونه تصور، با این آیه سازش ندارد. ثانیاً، خداوند سبحان در مسأله تأثیر اعمال همان روشی را دارد كه سایر خردمندان در جامعهٴ انسانی خود دارند و آن روش «مجازات» است، فرهیختگان كارهای نیك را جُدا پاداش می‌دهند و كارهای زشت را جدا كیفر می‌بخشند، مگر در برخی گناهان كه باعث قطع ریشه‌ای رابطه میان عبد و مولاست، كه در این صورت تعبیر به حبط و احباط می‌كنند. در قرآن مجید آیات فراوان بر این روش دلالت دارد.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

1. سورهٔ هود، آیهٔ 114

2. سورهٔ توبه، آیهٔ 102.   مأخذ: معاد در قرآن. ص 27 و 28



طبقه بندی: ایده وحکمت، اخلاق وتربیت،
برچسب ها: اعمال انسان، جوادی آملی، خدا،
[ یکشنبه 24 اردیبهشت 1391 ] [ 10:26 ق.ظ ] [ حاج ابراهیم ] [ نظرات ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

خلاف تفکر علمی جدید ، «آدم» خود مقصد و مقصود خلقت کائنات است و همه عالم اکبر عرصه ای است تا این کهکشان کعبه و این منظومه خورشیدی خلق شوند و این سیاره خاکی که نگین انگشتری عالم است و حجت اولین و آخرین خداوند را در خود می پرورد . یعنی همه عالم خلق شده است تا آدم خلق شود و اگر قدمای ما می گفتند که زمین مرکز عالم است ،این سخنی نیست که کوپرنیک و گالیله با یک تلسکوپ بتوانند آن را نفی کنند .
حقیقت آخرین چیزی است که بشر _ در مقام کلی خویش _ به آن خواهد رسید و بنابراین ، «حکومت حق» که بر مطلق عدل بنا شده، آخرین حکومتی است که در سیاره زمین بر پا خواهد شد. همه تحولات تاریخی در حیات بشر «در انتظار موعود» صورت گرفته است، چه بدانند و چه ندانند.
نویسندگان
لینک دوستان
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب
Online User
IranSkin go Up

ایران رمان